Caryca Katarzyna pochodziła z… Kolbuszowej?

KOLBUSZOWA. Być może w żyłach Romanowów płynie podkarpacka krew.

Katarzyna I – żona cara Piotra I Wielkiego, która po jego śmierci przez dwa lata rządziła Rosją – pochodziła z… Kolbuszowej. Taką sensacyjną tezę stawia Marian Piórek (72 l.), historyk z Weryni, wiceprezes Regionalnego Towarzystwa Kultury im. Juliana Macieja Goslara w Kolbuszowej. – To wcale nie są żarty – mówi nam Piórek. – Na podkarpackie korzenie Katarzyny I wskazuje wiele poszlak – zapewnia historyk.

W książkach możemy przeczytać m.in., że Katarzyna I była córką osiadłego na terenie dzisiejszej Łotwy prostego chłopa Samuela Skowrońskiego. Na chrzcie otrzymała imię Marta. W 1702 r. trafiła do Moskwy, gdzie przeszła na prawosławie i przyjęła imię – Katarzyna. Tam została faworytą księcia Aleksandra Mienszykowa i podobno miała z nim dwoje dzieci.

„Była córką szlachcica, który zbiegł do Inflant”
W 1706 r. piękną Katarzynę poznał car Piotr i zakochał się w niej bez pamięci. W 1711 r. ogłosił ją swoją żoną. W 1724 r. mianował ją carycą i współregentką. Urodziła mu 11 dzieci, z których jednak tylko dwie córki dożyły dorosłego wieku. Zgodnie z testamentem Piotra I, tron carski po nim przejęła Katarzyna i rządziła Rosją w latach 1724-27.

Zdaniem Mariana Piórka (72 l.), historyka i regionalisty z Weryni, wszelkie poszlaki wskazują na to, że Caryca Katarzyna (Marta Helena Skowrońska) nie była córką litewskiego chłopa, osiadłego w Inflantach, tylko… córką szlachcica spod Kolbuszowej, który zbiegł na Inflanty po zabójstwie zapewne innego szlachcica z okolic tej miejscowości.

– To wcale nie są żarty – zapewnia Piórek. – Skowrońscy byli szlachtą, pojawili się w Kolbuszowej w 1697 r. Potem rozeszli się po świecie. Zresztą do dziś to bardzo popularne nazwisko w regionie. Jako pierwszy tezę o kolbuszowskim pochodzeniu Katarzyny I ukuł znakomity historyk, nieżyjący już dr Kazimierz Skowroński. Jego badania potwierdzili niektórzy profesorowie z Krakowa. Są na ten temat poważne opracowania naukowe.

Paweł Galek

• Region