Cenowy rozbój w biały dzień

Kilka dni temu poszedłem do apteki po krople do oczu. Pytam o cenę, na co kobieta odpowiada: „no hmmm, wie pan… 58 zł” przy czym jej mina była bezcenna, bo od razu widać było, że coś jest nie tak z tą ceną. Grzecznie podziękowałem i poszedłem do małej osiedlowej apteki. Co się okazało? Za te same krople zapłaciłem 35 zł.

Zacząłem pytać różne osoby o to, czy zdarzyło im się kupować leki, których rozrzut cenowy był tak wielki. Okazuje się, że mój przypadek to jeszcze nic, bo np. znajoma kupowała lek za około 20 zł, gdzie w innej aptece kosztował blisko 50 zł.

Wiem, że to nie głęboka komuna, kiedy państwo narzucało odgórnie ceny w handlu i wcale nie o to mi chodzi, żeby ponownie wróciły takie czasy. Jednak podwyższanie cen przez niektóre apteki to zwyczajny rozbój w biały dzień. Czy za ten sam chleb w jednym sklepie kosztujący 2,80 zł w innym zapłacimy blisko 6 zł? Nie. Wiem, że jeśli w jakimś sklepie wspomniany chleb kosztuje 3 zł, to w innym będzie różnica 10 czy 20 groszy. Nie więcej. Wiec śmiało mogę go kupić.

Ktoś powie, że nikt mnie nie zmusza do kupowania w tej czy innej aptece. Owszem, tyle że kupując pierwszy raz jakiś lek nie wiem, ile on rzeczywiście kosztuje i łatwo mnie „oszukać”. Tak, wiem, można się przejść po różnych aptekach w mieście i sprawdzić ceny, ale zwłaszcza dla osób starszych to jest ogromny kłopot. A to właśnie te osoby oglądają każdą złotówkę po kilka razy, zanim ją wydadzą.

Wiem, że prowadzenie aptek to biznes prowadzony jak każdy inny, ale jednak chodzi tu o coś innego, bo o zdrowie ludzi. Jeśli nie kupimy kolejnego laptopa, telefonu czy bluzki, to jakoś przeżyjemy. Natomiast żerowanie na osobach, które wykupują np. leki nierefundowane, jest, moim skromnym zdaniem, nieetyczne.

Redaktor Grzegorz Anton

• Komentarz
• Opinie