Normalne życie z epilepsją jest możliwe

Pojedynczy napad padaczkowy nie oznacza jeszcze choroby, która częściej dotyka mężczyzn niż kobiet.

Padaczka jest schorzeniem przewlekłym, którego stałą cechą są nawracające napady, zazwyczaj niesprowokowane i nieprzewidywalne. Sam napad padaczkowy jest przejściowym przejawem padaczki, objawem zaburzeń czynności mózgu. Należy pamiętać, że choć napady drgawkowe są podstawowym objawem padaczki, nie wszystkie sugerują właśnie padaczkę, czasami występują w czasie ostrych schorzeń ogólnoustrojowych lub neurologicznych.

Napad padaczkowy jest wynikiem przejściowych zaburzeń fizjologii mózgu, spowodowanej przez samoograniczające się, nieprawidłowe, hipersynchroniczne wyładowania elektryczne w neuronach korowych mózgu, które można zazwyczaj wykryć za pomocą zapisów elektroencefalograficznych (EEG). Każdy typ padaczki ma swój własny przebieg naturalny i reakcję na leczenia. Ta różnorodność odzwierciedla przypuszczalnie fakt, iż padaczka powstaje na podłożu różnych uwarunkowań i mechanizmów patofizjologicznych, chociaż większość przypadków zostaje sklasyfikowana jako „idiopatyczne”, czyli samoistne – mówi Mariusz Głuszak, specjalista neurolog, LUX MED Sp z o.o, w Rzeszowie.

Częściej dotyka mężczyzn
Zachorowanie jest uzależnione od wielu czynników zarówno genetycznych, jak i urazowych. Wśród mężczyzn jest stosunkowo wyższa tendencja do prezentowania objawów choroby. Początek epilepsji jest zależny od wieku. Największa zachorowalność jest wśród dzieci (co wynika z faktu, iż w okresie okołoporodowym i przedporodowym występują liczne czynniki mogące wpłynąć na rozwój objawów) i osób po przekroczeniu 65. roku życia, co ma związek z licznymi obciążeniami i historią choroby danej osoby (choroby naczyniowe, nowotwory, choroba Alzheimera). Na całym świecie na padaczkę choruje około 40 milionów osób. W Polsce częstość zachorowań wynosi około 7 osób na 1000 mieszkańców.

Napady zwykle są krótkie
Napady trwają od kilkunastu sekund do kilku minut. Ale bywa, że są długie (10 minut i więcej), następują po sobie, a chory nie odzyskuje między nimi świadomości. To tzw. stan padaczkowy. Jeśli występuje u osoby, która do tej pory nie miała epilepsji – zwykle jest skutkiem poważnych urazów głowy (np. po wypadku) lub rozwijającej się choroby mózgu (np. nowotworu, zapalenia mózgu, naczyniowego udaru).

Częściej jednak stan padaczkowy występuje u tych, którzy mają stwierdzoną epilepsję. W takim przypadku bywa skutkiem np. nagłego odstawienia leków bez konsultacji z lekarzem czy zespołu odstawiennego u osób nadużywających alkoholu. Niezależnie od przyczyny, stan taki zagraża życiu, dlatego chory zawsze wymaga szybkiej pomocy medycznej.

Ogranicza, ale nie wyklucza z życia
Rozpoznanie padaczki często niesie ze sobą następstwa, które mogą znacząco zmienić życie wielu pacjentów. Istotne jest ograniczenie w obsłudze urządzeń mechanicznych pozostających w ruchu, prowadzeniu pojazdów mechanicznych, kąpieli bez dozoru osób drugich, pracy na wysokościach. Ważne jest unikanie światła stroboskopowego i wszystkich sytuacji, w których utrata przytomności może narazić zdrowie i życie pacjenta oraz osób trzecich oraz uregulowany tryb życia. Aktualnie istnieje możliwość uzyskania prawa jazdy po spełnieniu określonych warunków. Jeżeli pacjent dobrze reaguje na leczenie i stosuje się do ograniczeń wynikających z tej choroby, to może pracować i brać czynny udział w życiu społecznym.

Anna Moraniec

• Zdrowie i Uroda