„Senior” pada. Gdzie pójdą starsze osoby?

PRZEMYŚL. – Nie miałyśmy znikąd pomocy – skarżą się założycielki spółdzielni socjalnej.

– Kiedy zaczynałyśmy zapewniano nas, że możemy liczyć na wszelką pomoc i poradę – mówią dziś rozgoryczone Małgorzata Jaszewska i Marta Roman ze Spółdzielni Socjalnej „Senior” w Przemyślu. – Tymczasem nikt nam nie chciał pomóc i wręcz nas unikano! – podkreślają kobiety. – Dziś musimy zakończyć naszą działalność, bo po prostu nie mamy z czego jej prowadzić. Ale żal nam naszych seniorów! Dokąd oni pójdą, gdzie będą spędzać czas, gdy tego miejsca zabraknie? – pytają.

Około 2,5 roku temu dawne pracownice biurowe będące wówczas bezrobotne wpadły na pomysł założenia spółdzielni socjalnej. Tego rodzaju aktywizacja bezrobotnych była wówczas na czasie i popierała ją mocno podległa miastu Przemyska Agencja Rozwoju Regionalnego. Panie chciały, by ich spółdzielnia świadczyła usługi dla seniorów. – To miało być takie miejsce, gdzie osoby starsze mogą przyjść, napić się herbaty czy soku i zjeść smaczny i tani posiłek – opowiadają M. Jaszewska i M. Roman. W biznesie żadna z pań doświadczenia nie miała, nawet w malutkim, ale przecież: – w PARR zapewniali, że we wszystkim nam pomogą! – podkreślają obie kobiety.

Zaczęło się od napisania przez pracownika PARR biznesplanu. Panie oczekiwane dotacje dostały, od miasta wynajęły niewielki lokal na Piłsudskiego i rozpoczęły działalność spółdzielni. Szybko jednak okazało się, że biznesplan był, delikatnie mówiąc, „z sufitu”. – Zakładał, że nasi seniorzy będą płacili za samo przebywanie u nas, a to zupełnie niewykonalne – zauważa Małgorzata Jaszewska. – To są osoby niezamożne – dodaje.

Seniorzy klienci spółdzielni chętnie jednak jadali w tym miejscu, bo było domowo, smacznie i bardzo tanio, około 7 złotych za posiłek. Część z nich przestała już w zasadzie gotować w domu, bo drożej to wychodziło dla jednej osoby, a i zakupy dźwigać trzeba. Tymczasem założycielki spółdzielni „Senior” nie tylko nie zarabiały na tej działalności, a jeszcze dokładały do niej z prywatnych pieniędzy, nadszarpując w ten sposób swe domowe budżety. – Chodziłyśmy do urzędników i w PARR, i w magistracie – wspominają. – Prosiłyśmy, by ktoś nam pomógł wyjść z tego impasu, ale kończyło się na obietnicach – dodają.

W końcu postanowiły, że ze swoim smacznym i tanim jedzeniem „wyjdą na miasto”, to znaczy zaczną sprzedawać je nie tylko odwiedzającym spółdzielnianą świetlicę seniorom. Szło całkiem dobrze, ale panie zdały sobie sprawę, ze nie czynią zadość wymaganiom sanepidu. – Inne są przepisy dla takiej działalności jak tylko ta wcześniejsza, inne gdy z jedzeniem „wychodzi się na miasto” – tłumaczą.

Tyle, że aby uszanować sanepidowskie przepisy musiałyby zainwestować około 15 tysięcy złotych w stworzenie tzw. brudnej kuchni. Pomieszczenie jest, ale kompletnie do tego nieprzystosowane, stąd tak wysoki szacowany koszt tej inwestycji. – Nas na to zwyczajnie nie stać – wyznają smutno założycielki spółdzielni „Senior”. – Nie możemy już dokładać do naszej pracy z domowych budżetów – mówią wprost. W zasadzie już dziś mogłyby zwyczajnie pozamykać wszelkie formalności i zakończyć działalność, ale… – Żal nam po prostu tych naszych seniorów – mówią wzruszone kobiety. – Gdzie oni się podzieją? – pytają. M. Jaszewska i M. Roman najchętniej przekazałyby nieobciążony długami „interes” i to miejsce jakiemuś stowarzyszeniu, które nadal mogłoby prowadzić świetlicę dla seniorów. Tyle że musi się to stać szybko, bo inaczej lokal wróci do puli miejskiej, a seniorzy stracą miejsce spotkań.

Monika Kamińska

• Przemyśl
• Region