Nie jestem za aborcją, tylko przeciwko jej bezwzględnemu zakazowi

I tak jest na pewno z większością kobiet, które wzięły udział w sobotnio-poniedziałkowym czarnym proteście lub wspierały demonstrujące tylko myślami. Jestem za utrzymaniem aktualnie obowiązującego kompromisu aborcyjnego, bo to daje kobiecie wybór. Niełatwy, ale wybór.

Nikt nie ma prawa oceniać tych kobiet-matek, które w trzech dopuszczalnych obecnie przypadkach zdecydowały się na usunięcie ciąży. To ich decyzja i nikt nie wie, czym okupiona, jakim cierpieniem i dramatem może trwającym do dziś. I nikt nie jest na tyle bez winy, by mieć prawo rzucać w nich kamieniem. Uważam zresztą, że katolikom nie potrzeba żadna ustawa, która mówi: nie zabijaj. Mamy przecież 10 przykazań Bożych, będących podstawą wiary katolickiej. To nie wystarcza? A środowiskom pro-life, które tak bardzo chcą przeforsować ustawę, podpowiadam, by zamiast jeździć i rozwieszać plakaty z rozerwanymi ciałami „abortowanych” dzieci poczytały trochę na ten temat, by nie opowiadać głupot, a potem w takim samym stopniu zaangażowały się w pomoc matkom, które zdecydowały się urodzić niepełnosprawne dziecko. Bo to one, często pozostawione przez męża czy partnera, dźwigają cały ciężar opieki. Ich wspomóżcie – finansowo i psychicznie – a nie odwracajcie wzroku jak od trędowatych. Bo to one dźwigają prawdziwy krzyż. Radziłabym także odwiedzić hospicja dla dzieci i zobaczyć bezmiar cierpienia ich podopiecznych.

Polska już w tej chwili jest jednym z trzech krajów Unii Europejskiej, obok Irlandii i Malty, które mają najbardziej restrykcyjne ustawy antyaborcyjne. Czy chcemy wrócić do średniowiecza? Czy chcemy, by w XXI wieku kobiety nie mogły korzystać z nowoczesnych badań prenatalnych, aby lekarze bali się przeprowadzać badania płodu, bo za to może im grozić więzienie? By do traumy u kobiety, która poroniła, dochodził strach przed oskarżeniem o zamordowanie dziecka? Czy o to nam chodzi?

Redaktor Anna Moraniec

• Komentarz
• Opinie