W ludzkich wnętrzach hula wiatr

Wiem, wiem, jestem samiec i nie mam prawa komentować wywiadu Natalii Przybysz dla Gazety Wyborczej, w którym ta artystka przyznała się do niechcianej ciąży i do dokonania aborcji w słowackiej klinice. Jednak skomentuję wypowiedź piosenkarki, bo dotyczy nas wszystkich.

Traktuję ten wywiad jako objaw bezradności artystki. Po dokonanym zabiegu (wcześniej zażywała tabletki na wrzody, które nie poskutkowały), jej organizm się zbuntował, zaczął wierzgać, kobieta wycierpiała za swoje, miała anemię, infekcje, długie zapalenie oskrzeli. Po ulgę duchową nie poszła do konfesjonału, tylko do Gazety Wyborczej. Tam wygłosiła manifest feministyczny, że kobiety powinny same decydować o tym, kiedy mają uprawiać seks i rodzić. Wyznała też, że polskie kobiety są osamotnione w decyzjach o aborcji, i że ona, Natalia Przybysz, przemawia w ich imieniu. Coś mi podpowiada, że bohaterka wywiadu szuka teraz alibi. Że tak na prawdę nie mówi swoim głosem, tylko językiem, jakiego oczekują od niej lewaccy „wyzwoliciele kobiet” w Polsce. Przybysz podjęła brzemienną w skutki decyzję, nie jest w stanie przyznać się przed sobą, że złą, więc teraz wszystko zwala na rząd PiS, Kościół, na brak liberalnej ustawy aborcyjnej.

Nie zamierzam jej osądzać. Ale nikt mi nie zabroni podzielić się smutną refleksją, że w przypadku Natalii, która ma narzeczonego i dwoje dzieci, nie chodziło o brak pieniędzy na utrzymanie kolejnego dziecka, ale o źle pojętą wolność wyboru. O brak odwagi przyjęcia do swojego domu niezapowiedzianego gościa. Wybrała styl życia oparty na koncertach, prestiżu społecznym, ciągłym ruchu, który, gdyby urodziła dziecko, musiałaby porzucić na jakiś czas.

Coś złego dzieje się z ludzkimi wnętrzami, z ludzkimi sercami, skoro, jak wyznała piosenkarka, w jej ciele dusza jest tylko gościem, czasem jest, a czasem jej nie ma. Myślę sobie, że tę duszę nie porywa wiatr historii, tylko technologii, ekonomii, gwałtownych społecznych zmian i zatrutych ideologii.

Redaktor Piotr Samolewicz

• Komentarz
• Opinie