Jeszcze tydzień, dwa temu poruszaliśmy się wszyscy – ci, którzy mogli – po wymarłych miastach. Puste ulice, dwa, trzy spotkane przypadkowo samochody, zbłąkany przechodzień w bezskutecznym poszukiwaniu jakiegoś życia. Od kilku dni przystaję w korkach. Nie jakichś przesadnych, ale kilka samochodów na światłach, czasem nawet dwie zmiany, przechodnie na pasach, lekceważąco skupione grupy ludzi przed supermarketami.
Poczuliśmy nieśmiertelność? „Oj tam wirus – nic mi się nie stało, to i nic już się stać nie może. Przetrwaliśmy – myśli wielu, wracajmy do życia.”
Bardzo bym chciał. Bardzo też się boję, że ta nasza dezynwoltura odbić się może tragicznie, bo przecież żaden wykres nie spada – ani zakażeń, ani zgonów. W ogóle nic nie spada, może poza liczbą przeprowadzanych testów i zaufaniem do optymistycznych zapowiedzi o rozmrażaniu gospodarki, które na razie kierują przedsiębiorców do uwolnionych od obostrzeń, niemniej jednak porażonych suszą – lasów. Chyba tylko po to, żeby znaleźć możliwie mało wyschniętą gałąź do zawieszenia sznura.
Oczywiście zawsze znajdzie się temat zastępczy w postaci wyborów, który w obliczu permanentnego łamania prawa wznieci na chwilę wojnę polsko-polską i zagrzeją się „internety” toną komentarzy i opinii, żeby na chwilkę zapomnieć o codziennych problemach. Bo, o co pytają Polacy na tydzień przed wyborami prezydenckimi? Pytają czy w ogóle będą wybory. Już sam ten fakt powinien uniemożliwić ich przeprowadzenie. Bez przepisów, bez prawa, bez sensu – w obliczu ludzkich tragedii.
Tymczasem na weekend majowy zapowiadają się dawno nie widziane opady, więc jest mała szansa, że lud wytrzyma jeszcze trochę w domach, żeby zagrożenia nie eskalować, a lasy, parki, ogrody i skwery zazielenią się wreszcie prawdziwą wiosenną soczystością, byśmy jak najszybciej – może już na początku lata – mogli rozłożyć się bezpiecznie w słońcu i popatrzeć z pełnym nadziei uśmiechem na rodzący się powoli na nowo do życia świat po katastrofie. Z wiarą, że „jeszcze będzie przepięknie i jeszcze będzie normalnie” – życzę tego wszystkim Państwu z całego serca – dedykując słowa niezapomnianej Kory Jackowskiej: „I już wiem, że spadnie deszcz, drzewo znów się zazieleni, choć milknie głos co krzyczy we mnie, nie daje mi wytchnienia”.
Jakub Karyś, redaktor naczelny
Wielka Majówka added by Redaktor on
View all posts by Redaktor →
12 Responses to "Wielka Majówka"