Powstała poradnia neurologiczna dla dzieci 

Rocznie na oddziale dziecięcym sanockiego szpitala hospitalizowanych jest około 1200 dzieci. Część z nim wymaga konsultacji neurologicznej. Do tej pory najmłodszych pacjentów z naszego regionu na taką konsultację trzeba było wysyłać do Rzeszowa. Dla rodzin z Bieszczadów oznaczało to często podróż ponad sto kilometrów w jedną stronę i wielomiesięczne oczekiwanie na wizytę. 

To pierwsza taka poradnia w regionie. – W związku z ogromnym zapotrzebowaniem na specjalistyczne konsultacje z neurologii dziecięcej na naszym terenie i w ościennych powiatach stworzenie poradni neurologicznej dla dzieci było konieczne – przyznaje Przemysław Galej Ordynator Oddziału Dziecięcego w Sanoku. 

Poradnia neurologiczna dziecięca zajmuje się diagnostyką i leczeniem chorób układu nerwowego u dzieci i młodzieży. – Neurolog dziecięcy zajmuje się oceną rozwoju dziecka, ale także diagnozuje i leczy m.in. bóle głowy, migreny, padaczkę, choroby nerwowo-mięśniowe, mózgowe porażenie dziecięce, autyzm, a także zaburzenia mowy czy snu – wylicza ordynator. 

Aby skorzystać z poradni w ramach NFZ wystarczy skierowanie od lekarza rodzinnego. Fachową pomoc znajdą tutaj dzieci z powiatu sanockiego oraz sąsiednich – bieszczadzkiego, leskiego, czy brzozowskiego. 

KOMENTARZ SPECJALISTY: 

Na jakie objawy u swoich dzieci rodzice powinni zwrócić szczególną uwagę i kiedy konieczna jest wizyta u neurologa dziecięcego? 

Przemysław Galej, ordynator Oddziału Dziecięcego w Sanoku: – W przypadku niemowląt za niepokojące objawy, będące wskazaniem do konsultacji neurologicznej uznaje się: asymetrię ciała, nieprawidłowe napięcia mięśni (wiotkość lub wzmożone napięcie), prężenie i wyginanie ciała ku tyłowi podczas leżenia, zaciskanie pięści i chowanie kciuka. Do wizyty u neurologa dziecięcego mogą skłaniać także częste kolki i wymioty oraz problemy z jedzeniem, a także zaburzenia snu (gdy dziecko śpi niespokojnie, śpi mało lub przesypia całe dnie), płacze często lub bardzo rzadko.

Konsultacja u neurologa dziecięcego jest również wskazana, gdy u niemowlęcia obserwuje się brak kontaktu wzrokowego z innymi czy brak zainteresowania otoczeniem i zabawkami.

Zarówno u najmłodszych, jak i starszych dzieci, niepokojące są: drżenie ciała lub napady drgawek, reakcje lękowe, regres rozwojowy, zaburzenia chodu i płynności ruchów, problemy z pamięcią i koncentracją, omdlenia, częsta utrata przytomności, zaburzenia słuchu, widzenia, snu lub czucia, bóle głowy, zawroty głowy, tiki, migreny oraz trudności w nauce.

Martyna Sokołowska

• Polecane
• Region