Nieuleczalna choroba, która złamie najsilniejszy organizm

Stwardnienie rozsiane dotyka najczęściej osób młodych, między 20. a 40. rokiem życia (częściej kobiety), zachorowania w wieku dojrzałym także są jednak możliwe.

Najczęstsze objawy początkowe choroby to m.in.: zaburzenia czucia w obrębie kończyn, zaburzenia widzenia (osłabienie ostrości wzroku i podwójne widzenie), pogorszenie sprawności chodu, zaburzenia równowagi. W zaawansowanej chorobie najczęstszymi objawami są m.in.: niedowład spastyczny kończyn, ataksja (zaburzenia koordynacji ruchowej), zaburzenia funkcji pęcherza moczowego i pracy przewodu pokarmowego. Dodatkowo mogą dołączyć się zaburzenia depresyjne i zespół przewlekłego zmęczenia.

– Stwardnienie rozsiane (SM) to nabyta choroba układu nerwowego zaliczana do tzw. chorób autoimmunologicznych, tzn. układ immunologiczny pacjenta reaguje nieprawidłowo uszkadzając struktury układu nerwowego, w tym przypadku głównie (nie tylko!) substancję zwaną mieliną (mielina jest częścią składową wypustek neuronów i warunkuje prawidłowe przekazywanie bodźców w obrębie układu nerwowego) – mówi Adam Perenc, specjalista neurolog, z-ca ordynatora oddziału neurologii i leczenia udarów w Szpitalu Wojewódzkim nr 2 w Rzeszowie.

Kogo dotyka schorzenie?
W Polsce nie ma dokładnego rejestru chorych, dlatego dane mają charakter symulacyjny. Przyjmując średnią europejską 4,3/100 tys., można przyjąć, że rocznie w Polsce jest prawdopodobne pojawienie się ok.1300-2100 nowych chorych. Średni wskaźnik zachorowalności na świecie wynosi: 3,6/100 tys. kobiet rocznie i 2,0/100 tys. mężczyzn rocznie.

– Najtragiczniejsze jest to, że najczęściej choroba dotyka osób młodych, między 20. a 40. rokiem życia (częściej kobiet), jednak zachorowania w wieku dojrzałym także są możliwe – mówi specjalista.

Przebieg choroby
U większości pacjentów (ok. 85 proc.) choroba zaczyna się w formie okresowych pogorszeń stanu neurologicznego (tzw. rzutów), po których objawy chorobowe ustępują całkowicie lub częściowo. Taki przebieg określamy jako rzutowo- remisyjny. Po ok. 10-15 latach choroby u około połowy chorych obserwuje się ewolucję formy przebiegu schorzenia: stopniowo narasta niesprawność i pewne objawy utrwalają się – jest to forma wtórnie postępująca choroby (bez rzutów względnie z zachowaną jeszcze w początkowym etapie tej fazy choroby aktywnością rzutową). Około 10 proc. chorych od początku choroby nie ma rzutów – mówimy wtedy o przebiegu pierwotnie postępującym.

Anna Moraniec

• Zdrowie i Uroda