O II edycji kulinarnego festiwalu „Karpaty na Widelcu”, propozycji bycia ambasadorem Rzeszowa i integrowaniu branży gastronomicznej rozmawiamy z Robertem Makłowiczem.
– Czuje się pan już w Rzeszowie jak w domu?
– I to bardzo znajomym. Bo ja się tak naprawdę w wielu miejscach na świecie czuję jak w domu. Jednak Rzeszów to bardzo domowy dom.
– A więc dobrze Pana tutaj przyjmujemy?
– Niezwykle dobrze. Mało jest miejsc, gdzie widziałbym tak serdeczne przyjęcie. Proszę też pamiętać, że ja tu nie przyjeżdżam z kosmosu, tylko z Krakowa. To nie jest specjalnie daleko. Byłem tu setki razy. Nie tylko z okazji festiwalu „Karpaty na Widelcu”. Rzeszów jest jednym z miast mojej małej Ojczyzny, czyli Galicji. Znam to miasto, choć nie bywam tutaj co miesiąc. Pierwszy raz przyjechałem tutaj wcześniej niż do Warszawy. Dlatego też, zważywszy, że jestem tu w miarę regularnie – ale mam pewien czasowy dystans między kolejnymi wizytami
– świetnie widzę, jak to miasto się niezwykle zmieniło. Na korzyść. To niebywała różnica! Jeśli myślę sobie czasami, co warto było zrobić w Polsce, to, co zrobiliśmy po 1989 roku, o największych przykładach sukcesu, to Rzeszów zawsze mieści się na pudle. Zresztą ludzie są zadowoleni z mieszkania w tym mieście. Jest tutaj dużo młodych ze względu na wyższe uczelnie. Nie jest jednak miastem molochem. Nadal pozostaje miejscem kompaktowym – blisko w góry, blisko za granicę. Same plusy!
– Mówi pan jak prawdziwy ambasador Rzeszowa.
– Nie, mówię, co myślę.
– Wiem, że w takiej roli widziałby pana prezydent w staraniach Rzeszowa o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury – obok Natalie Portman.
– To jest bardzo ważne, aby taki tytuł nie trafiał tylko do stolic państw, albo dużych miast, jak choćby Wrocław czy Kraków, który był pierwszą taką kulturalną stolicą w Polsce. To się tym miastom należało, ale ważne jest, aby schodzić niżej. Tam, gdzie bije serce małych Ojczyzn. A tutaj ono bije jak dzwon! Proszę zobaczyć, co się wydarzyło: Rzeszów jest stolicą sztucznego tworu. Podkarpacie to nie jest żadna kraina historyczna. Nie ma czegoś takiego. A jednak istnieje i nikt już z tym nie polemizuje. Narodziło się coś takiego, jak tożsamość lokalna i to jest fenomen. To jest podstawa szczęśliwego życia, bo człowiek spędza czas właśnie w małej, lokalnej Ojczyźnie.
– To już II edycja kulinarnego festiwalu „Karpaty na Widelcu”. Pierwsza odbyła się we wrześniu ubiegłego roku. Przełożenie wydarzenia na maj to była dobra decyzja?
– Zawsze łatwo powiedzieć, że nie dobra, bo pada deszcz. W naszym klimacie trudno wybrać sobie taki termin, w którym by nie padało. To nie była moja decyzja. Rozumiem, że chodziło o kumulację pewnych imprez. Wiadomo, z jakimi problemami finansowymi borykają się w tej chwili samorządy. Większość z nich nie jest rozpieszczana przez dystrybutorów centralnych pieniędzy. Mamy święto Paniagi i „Karpaty na Widelcu”. Dwa w jednym.
– A jak pan ocenia tegoroczne przygotowanie gastronomiczne?
– Przyjechałem dzień wcześniej wczesnym popołudniem. Obszedłem cały kiermasz. Byłem pod wrażeniem. Wielu z tych wystawców znałem z innych okazji: wytwórców win, serów. Staram się trzymać rękę na kulinarnym pulsie kraju.
– Widziałam menu „Karpat…”, i to nie jest już tylko kuchnia regionalna…
– Tak, ale trudno zamykać bramy dla tych, którzy chcą. A pojawili się chętni. I tak część z tych pieniędzy idzie na bardzo zbożny cel, czyli na wsparcie młodych gastronomików. Więc jeśli oni mogą się do tego dołożyć, to czemu nie?
– Jak ważne jest to kulinarne święto dla młodych, początkujących adeptów sztuki kulinarnej?
– Szalenie ważne. Podam pani przykład Wrocławia, bo „Karpaty na Widelcu”, są trochę oparte o wrocławską „Europę na Widelcu”. W tym roku prezydent Jacek Sutryk powiedział, że miasta nie stać na organizowanie takiej imprezy. Tłumaczył, że ludzie by kręcili głowami, że usługi komunalne podrożały, a on wydaje pieniądze na coś takiego. I kiedy to ogłosił, zgłosili się miejscowi szefowie restauracji i powiedzieli, że znajdą sponsorów. Znaleźli i festiwal się odbędzie. Miasto daje przestrzeń, a finansowaniem zajmuje się ktoś inny. Tak zintegrowało się środowisko, które na co dzień rywalizuje o klienta.
– Czy za rok znowu przyjedzie pan do Rzeszowa na „Karpaty na Widelcu”?
– To nie do mnie to pytanie, bo nie jestem decydentem. Ale myślę, że tak…
Rozmawiała Kinga Dereniowska
Staram się trzymać rękę na kulinarnym pulsie added by Redaktorka on
View all posts by Redaktorka →