Dramatycznie wzrasta liczba samobójstw

PODKARPACIE. Samobójstwa jest siódmą przyczyną zgonów w Polsce.

W 2012 roku w regionie były 233 zamachy samobójcze, w tym 192 zakończonych zgonem. W 2014 r. doszło do 425 samobójstw, z których 273 skutkowały śmiercią. Samobójstwa to siódma przyczyna zgonów w Polsce.

Na życie najczęściej porywają się mężczyźni (w tym roku 355 mężczyzn, 70 kobiet) przez powieszenie. Inne sposoby dokonania zamachu to skoki z wysokości, utopienie się, podcięcie żył, lub inne okaleczanie ciała, zażycie trucizny lub środków nasennych, rzucenie się pod pociąg czy samochód, zastrzelenie się. Wśród samobójców są osoby nieletnie. W 2013 było ich 20, w tym 3 dziewczyny. W 2014 roku na życie targnęła się podobna liczba nastolatków, w 2015 już dwie dziewczyny.

Pod wpływem impulsu
Dlaczego dzieci, mając dziesięć, czternaście lat, chcą umrzeć? – Zwykle z bardzo błahych powodów. Zakaz wyjścia na podwórko, gorsza ocena w szkole, szlaban na komputer, konflikt z kolegami, kłótnia z rodzicami, zawiedziona miłość – mówi lek. med. Marzena Pelc-Dymon, specjalista psychiatrii z Regionalnego Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjnego dla Dzieci i Młodzieży w Rzeszowie. – Najstraszniejsze jest to, że decyzję o samobójstwie dziecko często podejmuje pod wpływem impulsu. Wynika to stąd, że nie zdaje sobie sprawy z faktu, że śmierć jest nieodwracalna. Nie rozumie, co to znaczy umrzeć. Sądzi, że to stan, z którego można się obudzić.

Niebezpieczny wzrost samobójstw
Potencjalny samobójca to mężczyzna w wieku 20-30 lat, samotny, bezrobotny, często uzależniony, wciąż głównie od alkoholu. Do zamachów samobójczych najczęściej dochodził w mieszkaniu oraz w pomieszczeniach zabudowań gospodarczych. Następne w kolejności miejsce to piwnice i strychy, a także obszar parku i lasu.

Z danych policyjnych wynika, że najczęstsze przyczyny targnięcia się na własne życie to wciąż nieporozumienia rodzinne, choroby psychiczne i zawód miłosny. Jak uchronić przed targnięciem się na swoje życie? – Przede wszystkim nie lekceważmy żadnych sygnałów wysyłanych przez najbliższych. W przypadku dzieci kontrolujmy, jakie strony otwierają w Internecie, z kim rozmawiają na gadu-gadu, jak długo i do kogo wydzwaniają z komórek. Czasem dziecko zostawia na widocznym miejscu pamiętnik, chcąc, aby rodzice przeczytali, co je nurtuje, bo nie ma odwagi powiedzieć wprost – mówi lekarka.

Anna Moraniec

• Region