Komisja zastąpi komisję, a pacjent znowu zostanie z przysłowiową „ręką w nocniku”

Resort chce zmian w przyznawaniu odszkodowań dla pacjentów, ale robi wszystko, by nic nie zmienić. To, co proponuje, przecież już było.

Były komisje ds. orzekania o zdarzeniach medycznych działające przy urzędach wojewódzkich, kilkuosobowe gremia, w skład których wchodził lekarz, pielęgniarka, prawnik, które miały orzekać i nawet orzekały w kilku, kilkunastu sprawach rocznie. Faktem jest jednak, że komisje orzekały, a szpitale same proponowały wysokość rekompensaty, a proponowały tak jak chciały, czyli skandalicznie mało. Pacjenci więc rezygnowali z odszkodowań w wysokości kilkudziesięciu złotych lub 1 (!) zł i albo machali ręką i rezygnowali z rekompensaty, albo sprawa szła do sądu. Co ma się teraz zmienić? Niewiele. Tyle że komisje będą jednoosobowe, a decydować o szkodzie ma jednoosobowo orzecznik, najprawdopodobniej lekarz. A wiadomo, jak chętnie koledzy lekarze wypowiadają się o ewentualnej szkodzie powstałej w szpitalu. Lekarze orzecznicy działający przy ZUS również nie cieszą się dobrą opinią, a ich sakramentalne orzeczenie „nie jest pan/pani niezdolny/a do pracy” jest aż nadto znane rencistom.

Według mnie, nowy mechanizm nie będzie lepszy od obecnego. A wypłaty odszkodowań z funduszu wspomaganego przez państwo nie zdyscyplinuje szpitali do świadczeń na wyższym poziomie, bo koszty zadośćuczynienia nie dotkną ich bezpośrednio, bo nie pójdą z kasy szpitala. Na placówkę, która będzie „masowo” produkować zdarzenia niepożądane złożą się wszyscy, także poszkodowani pacjenci (ze swoich podatków). Nie uregulowano także do końca kwestii nierzetelnie wyliczonych kwot odszkodowań i wyeliminowania tych znacznie zaniżonych (np. zapisem, że komisja miałaby prawo zweryfikować ofertę odszkodowania i w przypadku jawnego i rażącego zaniżenia wypłaty „sankcyjnie” uznać kwotę, jaką zaproponował poszkodowany, za wymagalną).

Redaktor Anna Moraniec

• Komentarz
• Opinie