Skończmy z republiką strachu

III RP jest republiką strachu. Dlaczego? Nie wiem. Wiem tylko, że ludźmi zarabiającymi 1200 zł miesięcznie, młodymi na umowach śmieciowych, czy szczurami zarobionymi w korporacjach łatwo się rządzi. Bo tacy ludzie nie mają czasu na nic innego, tylko na robotę i rozrywkę. Bo tacy ludzie boją się o swój byt, o swoją przyszłość. Czy wystarczy pieniędzy do końca miesiąca, czy nie przyjdzie komornik, bo zalegam z długami, czy menedżer w korporacji nie zwolni mnie za małą wydajność. A co z domem i autem na kredyt, gdy stracę pracę?

Polska to kraj strachu. Najprawdziwszego pod słońcem. Czy moje dzieci znajdą pracę w kraju, czy będą musiały wyemigrować? Czy starczy mi na starość na leki, bo nie wiadomo, jakie będą emerytury. Wszyscy mówią, że głodowe. Ludziom wystraszonym można wmówić każdy wstyd. Że nie wyrabiają normy w postępowym myśleniu, że wciąż są homofobami i rusofobami, nie dorastają pseudoelicie z Warszawy, która się uważa za prawdziwych Europejczyków. W rzeczywistości ta „elita” rządzi po azjatycku, jest zdemoralizowana do szpiku, o czym świadczą nagrane rozmowy w „Sowie&Przyjaciołach”, liczne afery korupcyjne, upadający przemysł górniczy, najdroższe autostrady w Europie, gigantyczne opóźnienie w budowie gazoportu, służalczość wobec Berlina i Brukseli, która zaowocowała zgodą Ewy Kopacz na przyjęcie muzułmańskich imigrantów do Polski.

Z ludźmi wystraszonymi można zrobić wszystko. Pozbawić ich zdolności samodzielnego myślenia i wiary we własny kraj. Zmusić, by byli podejrzliwi wobec siebie, nieufni, by szczuli na siebie. By tylko się kajali za wyrządzone i niewyrządzone innym krzywdy. Dlatego ja 25 października zagłosuję przeciw republice strachu, a za nadzieją dla Polski, dla naszej wspólnoty. By już więcej nas nie dzielono. Byśmy umieli się mądrze różnić i z szacunkiem. A wystraszonym i pozbawionym nadziei powiem krótko: młodzi powstańcy warszawscy bali się śmierci jak cholera, ale walczyli do końca, wiedzieli o co walczą. I w ostatecznym rozrachunku zwyciężyli. A czy wy wiecie, po co żyjecie w republice strachu?

Redaktor Piotr Samolewicz

• Komentarz
• Opinie