Wąż dusiciel w Bieszczadach

Wąż Eskulapa wijący się po drzewie został sfotografowany z Dolinie Sanu przez Edwarda Marszałka, rzecznika Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie.

Eskulapa to jedyny wąż dusiciel występujący w Polsce.Jest gatunkiem niejadowitym i bardzo łagodnym, dla człowieka zupełnie niegroźnym. Potrafi doskonale wić się po drzewach. Żywi się drobnymi ssakami, gadami, płazami i ptakami.

Swą nazwę zawdzięcza mitologicznym przekazom, mówiącym o greckim bogu Asklepiosie, opiekunie sztuki lekarskiej, wyobrażanym jako starzec z laską, wokół której opleciony jest wąż. – Asklepios, syn Apollina i nimfy Koronis, wykształcony został przez Chirona na biegłego w sztuce medycznej. Doszedł w niej do takiej wprawy, że potrafił nawet wskrzeszać zmarłych, co było zresztą przyczyną zazdrości ze strony Zeusa i powodem uśmiercenia uzdrowiciela – opowiada Edward Marszałek. Według mitologii, został on umieszczony na nieboskłonie jako konstelacja Wężownika.- Świątynie Asklepiosa istniały w Pergamonie, Epidaurosie i na wyspie Kos, gdzie urodził się zresztą Hipokrates, najsłynniejszy lekarz starożytności, który obok świątyni założył szkołę medyczną. Grecki kult Asklepiosa został przemianowany w starożytnym Rzymie na kult Eskulapa, któremu podczas zarazy w 291 r. p.n.e. zbudowano nawet świątynię – dodaje rzecznik RDLP, któremu udało się sfotografować Eskulapę na drzewie.

Wąż Eskulapa to największy wąż żyjący w Polsce i Europie Środkowej. Długość jego ciała może przekraczać dwa metry, najdłuższy odnotowany osobnik mierzył 225 cm. W Polsce występuje w Bieszczadach, najdłuższy osobnik złowiony właśnie tam miał długość 161 cm. Co ciekawe, samce Eskulapy są zwykle dłuższe od samic, co jest rzadkością u węży. Dorosłe osobniki są oliwkowo-brązowe. Głowa oraz ciało, z wyjątkiem brzucha, są brunatne lub oliwkowobrunatne z wieloma małymi, jasnymi plamkami. Przednia część ciała zwykle jest jaśniejsza, a strona brzuszna słomkowa, czasem z ciemnymi plamkami.

Polską populację Eskulapy szacuje się na ponad 100 osobników. Wąż żyje w lasach liściastych na terenach pagórkowatych wśród skał i na silnie nasłonecznionych stokach, ponieważ jest ciepłolubny. W Bieszczadach jest pod ścisłą ochroną.

Martyna Sokołowska

• Region